بلند ترین آرزوهایم

در ژرفای دستانت نیست میشوند

، دمی که تنگ در آغوشم میکشی

همان گاه که عاشق ترین قصیده نفست

تاریک ترین حفره های سکوتم را

بروشنی در می نوردد .

و از پس پشت رخوتی گریزپا

رایحه ای سخت دلفریب

خطوط مهربان سیمای تو را

بر رویاهای دور دست من

. به نقشی یادگار رج میزند

اینک منم !

که در ضیافت شراب و آتش

جام به خورشید می سایم

سایه بر ابر می گسترم

گام بر ستاره میکوبم و

. نیستی را کنایه میزنم

و تمامی هفت آسمان در شور فریادم به هلهله برخاستند

چون نام روشنت

. مرهم سیاه زخم گلویم گشت