اهل پاییزم


و هوای دل من بارانیست



و کمی می گیرد تنگ غروب



گاه گاهی، هوس گریه ی بی حد دارد



و فقط همهمه خش خش برگ؛ می کند آرامَش



بنده ی خالق این پاییزم .......