دنـیـا را وارونـه مـی خـواهـم ؛

آدم هـا را ...


اتـفـاق هـا را ...


/ن َ رسـیـدن هـا/ ... /ن َ تـوانـسـتـن هـا/ ... /ن َ خـواسـتـن هـا/ را نـیـز .../


دلـم مـی خـواهـد


رویـاهـا از سـر و کـول ِ هـم بـالـا بـرونـد


مـردمـان بـخـنـدنـد از تـه ِ دل ؛


مـی خـواهـم هـرکـسـی دسـت دراز کـنـد


و ...


/سـتـاره ِ بـخـتـش/ را خـودش بـچـیـنـد از آن بـالـا .../


مـی خـواهـم دیـگـر سـر بـه تـن ِ هـیـچ /غـصّـه/ ای نـبـاشـد