خیره می‌شوم به تبرهایی که

در خواب‌اشان به سوی گردن‌‌ها روانه‌‌اند

و از دشتِ غربت‌‌ام،

یارانِ دیروزم را می‌‌خوانم،

و گردن‌‌ام را هراسان لمس می‌‌کنم
 در این کابوس، دست‌هاشان همانی‌‌ست که تبرها را می‌‌برند.