دســت هـایـم را مـحڪم تـر از هـمـیشه

حصــــار می ڪنم بـر انـدام مـــ♥ـــردانـه ات


خـــودم را چـنـان در آغـوشـت رهـــا می ڪنم


ڪہ گــــویـی


آن روز ڪه خـدا مـا را از بـهـشت رانـد...


نـقـشـه اش ایـن بـود ڪه مـیان جهنـــم و زمیــن


آغـوش تـو رویــایی تـر از هـر بـهـشتــی


سهـم دسـت هـــایـم شــود...


دوسـِت دارم...